„Więc, o czym chciałaś rozmawiać w tej rodzinnej sprawie?” zapytał. „Kolejne oskarżenia, czy w końcu oprzytomniałaś i zrozumiałaś, że rodzina się wspiera?”
Jego protekcjonalny ton przyprawił mnie o zawrót głowy, ale zachowałam spokój. Spojrzałam Tiffany prosto w oczy, zamiast jemu.
„Chciałam dać wam obojgu szansę na naprawienie tego” – powiedziałam spokojnie. „Oddajcie mi pieniądze, a omówilibyśmy plan spłaty bez wchodzenia do sądu”.
Brandon zaśmiał się głośno, a jego śmiech rozniósł się echem po całym pokoju.
„Wciąż o tym mówisz?” – prychnął. „Mówiliśmy ci, że pieniądze pochodzą z mojej inwestycji, która w końcu się opłaca? Nie dramatyzuj”.
Tiffany skinęła głową na znak zgody, ale nie spojrzała na mnie.
„Zgadza się, Carisso. Brandon pracował nad tą umową od miesięcy. To był tylko zbieg okoliczności”.
Z rozmysłem i powoli odłożyłam torbę na stolik kawowy.
„W takim razie pewnie nie będzie cię obchodzić, co będzie dalej” – powiedziałam.
Oboje przez chwilę wyglądali na zdezorientowanych. Potem Brandon prychnął lekceważąco.
„Co, kolejne puste groźby? Znów powiesz rodzicom? Przecież przyznali, że to tylko wielkie nieporozumienie”.
Kiedy się roześmiali, dom zatrząsł się od huku.
Wszyscy troje podskoczyliśmy i odwróciliśmy głowy w stronę drzwi wejściowych, skąd dochodził hałas.
Drzwi otworzyły się z hukiem i uderzyły o ścianę. W drzwiach stanęło dwóch umundurowanych policjantów, a za nimi kobieta w garniturze, którą rozpoznałam jako Dianę Martinez z bankowego zespołu dochodzeniowego ds. oszustw. Za nimi stał Steven, mój prawnik, z teczką.
Miny Tiffany i Brandona w innych okolicznościach byłyby komiczne: szok, potem dezorientacja, a potem pierwsze oznaki strachu.
„Brandon Wilson?” zapytał jeden z funkcjonariuszy, choć było jasne, że znał już odpowiedź.
„Tak” – odpowiedział Brandon, a jego głos nagle stracił pewność siebie.
„Mamy nakaz przesłuchania pana w związku ze śledztwem w sprawie oszustwa związanego z nieautoryzowanymi transakcjami finansowymi” – oznajmił formalnie funkcjonariusz, wręczając Brandonowi dokument wyglądający na oficjalny. „Chcielibyśmy, żeby poszedł pan z nami i odpowiedział na kilka pytań”.
Zanim Brandon zdążył odpowiedzieć, Steven podszedł i podał mu kolejny plik papierów.
„Panie Wilson” – powiedział. „Jestem Steven Lewis, adwokat Carissy Wilson. Niniejszym informuję pana o wniesionym przeciwko panu pozwie cywilnym o oszukańczy przelew osiemdziesięciu siedmiu tysięcy dolarów z kont mojego klienta”. Posiadamy dokumentację potwierdzającą, że przelewy zostały wykonane z jej telefonu, gdy był on w pana posiadaniu, a także dowody na późniejsze wydanie przez pana tych pieniędzy”.
Twarz Brandona była kompletnie blada.
„To niedorzeczne. „Popełniasz błąd” – wyjąkał, rozpaczliwie patrząc na Tiffany, szukając u niej wsparcia.
Potem pani Martinez wyszła z banku.
„Panie Wilson” – powiedziała – „nasze śledztwo potwierdziło, że przelewy, o których mowa, zostały wykonane z telefonu pani Carissy w momentach, gdy, jak twierdziła, miał go pan w posiadaniu. Konta odbiorcze zostały powiązane z tak zwanymi „rachunkami-fiszkami” otwartymi na pana nazwisko trzy dni przed przelewami. To przestępstwo kradzieży cyfrowej i oszustwa bankowego, oba przestępstwa federalne”.
Wyrachowana precyzja mojego zespołu odebrała Brandonowi mowę. Kilka razy otworzył i zamknął usta, ale nie wydobył z siebie ani jednego słowa.
Tiffany siedziała skulona na kanapie, a łzy spływały jej po twarzy.
Jaki idealny moment.
Gdy policjanci wyjaśniali prawa Brandona, drzwi wejściowe otworzyły się ponownie. Weszli moi rodzice, a za nimi wujek Robert i ciocia Patty. Zadzwoniłem do nich rano i poprosiłem, żeby spotkali się ze mną w domu Tiffany i Brandona dokładnie o 11:30, aby omówić ważną sprawę rodzinną.
„Co tu się dzieje?” zapytał oburzony ojciec, szeroko otwierając oczy. „Dlaczego tu są policjanci?”
Odwróciłem się do rodziny spokojnym i wyraźnym głosem.
„Brandon ukradł wszystkie moje oszczędności przez telefon podczas zjazdu rodzinnego” – powiedziałem. „Osiemdziesiąt siedem tysięcy dolarów. Pieniądze na mój dom. Bank to potwierdził.” Policja prowadzi śledztwo i pozywam ich oboje, żeby to odzyskać.
Mama jęknęła i zakryła usta. Twarz ojca pociemniała, gdy spojrzał na mnie i Brandona; prawda w końcu do niego dotarła.
„Czy to prawda?” zapytał Brandona wprost.
Zanim Brandon zdążył zaprzeczyć, Tiffany wybuchnęła płaczem.
„To był jego pomysł” – krzyknęła, wskazując na Brandona. „Powiedział, że bardziej na to zasługujemy”.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
