Oczywiście, nie mogliśmy ci dać takich pieniędzy” – powiedział mój ojciec. „Ale mogliśmy ci pomóc z czynszem, przynajmniej tymczasowo. Zamiast tego, postanowiłaś oszukać własną siostrę, kiedy ta opłakiwała męża”.
„Wiem, że to było złe” – przyznała Cassandra. „Bridget już dała mi to jasno do zrozumienia. Ma wystarczająco dużo dowodów, żeby wnieść przeciwko mnie oskarżenie, gdyby chciała”.
Mama spojrzała na mnie zaskoczona. „Nie zrobiłabyś tego własnej siostrze, prawda, Bridget?”
Nawet teraz czuję ukłucie frustracji, widząc, jak natychmiast broni Cassandry. „Mógłbym” – powiedziałem stanowczo. „To, co zrobiła, było nie tylko niemoralne, ale i nielegalne. Fałszerstwo i oszustwo to przestępstwa”.
„Ale ona jest rodziną” – upierała się mama. „I musi myśleć o Lucasie”.
„Ja też jestem rodziną” – odpowiedziałem, lekko podnosząc głos. „Twoja córka też”. Ta, która właśnie straciła męża, a potem musiała bronić jego pamięci przed fałszywymi oskarżeniami o cudzołóstwo. Gdzie w tym wszystkim była twoja troska o mnie?
Mój ojciec wyglądał na zakłopotanego i niespokojnie poruszył się na krześle. „Oczywiście, że nam na tobie zależy, Bridget. Ale Cassandra zawsze potrzebowała więcej pomocy. Więcej wskazówek”.
„A czyja to wina?” zapytałam. „Całe życie pomagałaś jej wychodzić z kłopotów, podejmując złe decyzje. Może gdybyś pozwalała jej od czasu do czasu ponosić konsekwencje, nie posunęłaby się tak daleko ze swoim przestępczym zachowaniem”.
Moja mama aż westchnęła ze zdumienia. „To niesprawiedliwe, Bridget. Zawsze traktowałyśmy was, dziewczyny, równo”.
Cassandra pokręciła głową ze zdziwieniem. „Nie, mamo, nie traktowałaś. Bridget ma rację. Zawsze mnie usprawiedliwiałaś, zawsze znajdowałaś sposoby, żeby naprawić moje błędy. To mi nie pomogło. Po prostu dało mi to poczucie, że mogę robić, co chcę, bez konsekwencji”.
Moi rodzice wyglądali na oszołomionych tym wyznaniem. Być może po raz pierwszy Cassandra wzięła na siebie odpowiedzialność, zamiast zrzucać winę na innych.
„I co teraz?” zapytał ojciec, patrząc na nas oboje. „Czy Cassandra pójdzie do więzienia?”
„Nie” – odpowiedziałam. „Postanowiłam nie wnosić oskarżenia pod pewnymi warunkami”. Przedstawiłam Cassandrze porozumienie, które zawarliśmy z pomocą Jamesa: fundusz powierniczy dla Lucasa, terapia i wsparcie finansowe oraz zapewnienie stałej pracy.
„To bardzo hojne” – powiedział ojciec, wyraźnie odczuwając ulgę. „Zwłaszcza po tym, co zrobiła”.
„To więcej niż hojne” – zgodziła się cicho Cassandra. „To więcej, niż zasługuję”.
„No cóż” – powiedziała radośnie mama – „wtedy wszystko będzie dobrze”. Cassandra przeprosiła, Bridget pomaga przy Lucasie, a my możemy zostawić tę okropną sprawę za sobą.
„To nie takie proste, mamo” – powiedziałam stanowczo. „Zaufanie zostało tu nadszarpnięte. Uzdrowienie zajmie trochę czasu, o ile w ogóle nastąpi. A w przyszłości trzeba będzie wyznaczyć granice”.
„Jakie granice?” zapytała zmartwiona.
„Po pierwsze, chcę, żebyście oboje przestali wspierać Cassandrę w jej zachowaniu. Koniec z wymówkami, koniec z wymówkami. Musi stanąć na własnych nogach, z odpowiednim wsparciem, które nie uczyni jej uzależnioną”.
Mój ojciec powoli skinął głową. „To wydaje się rozsądne”.
„I proszę, uszanujcie fakt, że moja relacja z Cassandrą będzie teraz inna. Angażuję się w życie Lucasa, ponieważ go kocham i chcę dla niego jak najlepiej. Ale Cassandra i ja nie będziemy już tak blisko jak kiedyś, przynajmniej nie przez jakiś czas”.
Moja mama wyglądała na zmartwioną. „Ale jesteśmy rodziną. Musimy się wspierać, zwłaszcza teraz”.
„Bycie rodziną nie oznacza, że trzeba tolerować przemoc, mamo” – powiedziałam cicho. „Cassandra dopuściła się przemocy. Próbowała wykorzystać mój żal, żeby mną manipulować, wykorzystać mnie w moich najsłabszych momentach. To ma konsekwencje, nawet w rodzinie”.
Reszta kolacji minęła spokojnie, podczas gdy moi rodzice próbowali oswoić się z tą nową rzeczywistością. Wychodząc, ojciec mocno mnie przytulił i wyszeptał: „Jestem z ciebie dumny, Bridget. Adam też by był”.
Mama też mnie przytuliła, ale w jej oczach był już smutek, żal za wyidealizowaną dynamiką rodziny, którą zawsze nam przedstawiała.
Cassandra wyszła ostatnia. W drzwiach zawahała się. „Naprawdę mi przykro” – powiedziała ponownie. „Nie tylko za wolę i kłamstwa, ale za wszystko. Za lata rywalizacji i zazdrości”. Bo nie byłam siostrą, na jaką zasługiwałaś.
„Wiem” – odpowiedziałam. „I mam nadzieję, że terapia pomoże ci zrozumieć, dlaczego dokonałaś takich wyborów. Lucas zasługuje na emocjonalnie zdrową i uczciwą matkę”.
„Myślisz, że mi kiedyś wybaczysz?”
Zastanowiłem się dokładnie nad pytaniem. „Nie wiem” – odpowiedziałem.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
