Patrick otworzył pierwszą kopertę drżącymi palcami. W środku znajdowały się wydruki z biura Medicaid w Ohio, potwierdzające, że uzyskał on ubezpieczenie na wypadek nagłych wypadków, z mocą wsteczną od momentu diagnozy, a także dane kontaktowe programu charytatywnego Christ Hospital i dwóch hospicjów, które przyjmują pacjentów bez dochodów.
Teczka Cheryl zawierała formularze zgłoszeniowe do trzech finansowanych przez państwo ośrodków rehabilitacyjnych dla dorosłych z wolnymi łóżkami w tym tygodniu, wszystkie w promieniu pięćdziesięciu mil od Cincinnati.
Lista Michaeli zawierała tę samą listę ośrodków rehabilitacyjnych, a także wnioski do Hamilton County Alternative Program for Drug Addiction i dwóch schronisk dla kobiet, które przyjmują aktywne narkomany.
Usiadłam wygodnie.
„To są zasoby, które stan Ohio zapewnia dorosłym w kryzysie. Beatatrice’s Home to organizacja 501(c)(3), której zeznania podatkowe i dokumenty powiernicze stanowią, że każdy dolar jest przeznaczony na usługi dla nieletnich poniżej 21. roku życia. Gdybym dał komukolwiek z was choćby centa, powiernictwo zostałoby rozwiązane jutro, a wszystkie dzieci korzystające z naszego programu straciłyby swoje łóżka. To nie podlega negocjacjom. To nic osobistego. To prawo”.
Usta Patricka otwierały się i zamykały jak ryba wyjęta z wody.
„Ale ja jestem twoim ojcem”.
„Przestałeś być moim ojcem w dniu, w którym dałeś mi worek na śmieci na moje szesnaste urodziny i powiedziałeś, że jestem wystarczająco dorosły, żeby o siebie zadbać. Stan Ohio zgodził się z tobą wtedy i zgadza się ze mną teraz”.
Cheryl krzyknęła jeszcze głośniej i uderzyła czołem w stół.
„Zrobię wszystko. Podpiszę wszystko, czego chcesz”.
„Nie ma nic do podpisania” – powiedziałam. „Są tylko drzwi”.
Michaela przeskoczyła przez stół, wyciągając paznokcie. Levi złapał ją za nadgarstek i posadził na krześle, jakby nic nie ważyła. Splunęła mi pod nogi.
Wstałam.
„W dniu, w którym mnie zamknęłaś, pokazałaś mi dokładnie, ile warta jest rodzina. Dziś wybieram jedyną rodzinę, jaka mi została. Osiemdziesięcioro dzieci, które nigdy nie mogły wybrać, kto je urodzi. Ciebie nie ma na tej liście”.
Podeszłam do drzwi i przytrzymałam je otwarte.
Ochroniarze natychmiast przyjechali. Dwóch strażników w koszulkach polo z Domu Beatatrice chwyciło Patricka za łokcie. Nie stawiał oporu. Cheryl musiała być ledwo niesiona, wciąż krzycząc moje imię jak przekleństwo. Michaela pokazała mi środkowy palec obiema rękami, aż do windy.
Szklane drzwi się zamknęły. Cisza napłynęła jak zimna woda.
Poszedłem prosto do biura, wydrukowałem końcowy pakiet audytu i podpisałem się w imieniu audytora.
Akt numer osiemdziesiąt: Destiny Marie Evans, lat piętnaście. Wyrzucona z domu poprzedniego wieczoru przez rodziców po tym, jak sprzedali jej laptopa, żeby zarobić na narkotyki. Rozmowa kwalifikacyjna zakończona o 23:47. Stałe zakwaterowanie w naszym domu grupowym w Walnut Hills. Podania do Hughes STEM High School zostały już przesłane faksem.
Sam zaniosłem teczkę do dużej tablicy i napisałem jej imię i nazwisko grubym czarnym markerem pod pozostałymi siedemdziesięcioma dziewięcioma.
Niezależny audytor przybył o 23:59, przejrzał akta, przybił pieczątkę „zatwierdzono” i uścisnął mi dłoń.
O 00:01 otrzymałem na telefon powiadomienie z banku.
Pięćdziesiąt dwa miliony dolarów. Bez żadnych warunków. Nieodwołalnie moje.
Nie czułem triumfu. Nie czułem zemsty.
Czułem się wyczerpany.
Zgasiłam światła w biurze, przeszłam pustym korytarzem, mijając zdjęcia wszystkich dzieci, które uratowaliśmy z ulicy, i wjechałam windą na dach.
Miasto było ciche.
Gdzieś w dole trzy osoby, które kiedyś nosiły to samo nazwisko co ja, doświadczały prawdziwego uczucia bycia kompletnie spłukanym.
Już ich nie nienawidziłam.
Po prostu ich nie znałam.
Tego roku zima przyszła wcześnie, taka, która przegryza się przez płaszcze i zamienia rzekę Ohio w łupek.
Patrick zmarł we wtorek pod koniec stycznia w Centrum Medycznym Uniwersytetu w Cincinnati. Pracownik socjalny ze szpitala zadzwonił do Lawrence’a, ponieważ mój stary numer telefonu nadal widniał jako kontakt na starym formularzu.
Wytrzymał trzy dni po konfrontacji. Medicaid pokrywał jedynie opiekę paliatywną. Agresywne leki, które mogłyby mu dać kilka miesięcy więcej, wymagały zaliczki, której nie miał.
W akcie zgonu widniał przerzutowy rak drobnokomórkowy i niewydolność oddechowa.
Nie było żadnej opieki.
Dwa dni później w okolicy odbyła się kremacja.
Dowiedziałem się o tym wszystkim z nekrologu, który przesłał mi Lawrence.
Nie byłem obecny. Nie wysłałem kwiatów.
Nie płakałem.
Cheryl straciła
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
