Wysłałam go na adres zwrotny i nikomu nie powiedziałam, że odpisałam.
Nie wiem, co z nim zrobiła, kiedy dotarł. Może podarła go na pół. Może złożyła pod poduszkę. Może użyła go, żeby zadzwonić na wszystkie trzy numery w dniu, w którym wyszła.
Mogę żyć z tą niewiedzą.
Wyznaczanie granic nie oznacza życzenia komuś źle.
Czasami oznaczają życzenie mu dobrze bez poświęcania własnego.
Możesz się też zastanawiać, czy kiedykolwiek byłam zakochana.
Ludzie zawsze zadają to pytanie, kiedy słyszą moją historię.
Chcą wiedzieć, czy gdzieś w tle kryje się potencjalny partner – cichy miliarder, pracownik socjalny o łagodnym spojrzeniu, strażak, który dobrze wygląda w mundurze.
W rzeczywistości to bardziej skomplikowane. Ale tak, ktoś taki był.
Miał na imię Jonah.
Poznałem go tak, jak poznaję większość ludzi w dzisiejszych czasach: przy stole konferencyjnym, w słabym świetle jarzeniówek, z plikiem umów między nami.
Był radcą prawnym miasta, zatrudnionym do pomocy w sporach dotyczących podziału gruntów pod nową lokalizację w Dayton. Spodziewałem się oporu.
Zamiast tego spotkałem mężczyznę po trzydziestce, ze zmęczonymi oczami, spokojnym głosem i krawatem, którego nigdy do końca nie wyprostowałem.
Zadawał trafne pytania. Nie pytania używane jako broń.
„Gdzie dzieci chodzą w ciągu dnia?”
„Jaki jest twój plan awaryjny, jeśli właściciel się wycofa?”
„Czy masz odłożone środki na terapię po ukończeniu osiemnastu lat?”
Levi od razu go polubił.
„On jest kimś więcej niż tylko odhaczaniem zadań z listy” – powiedział Levi po ich pierwszym spotkaniu. „Stara się dopilnować, żebyśmy później nie wpadli w kłopoty. To nowość”. „
Udawałam, że nie zauważam, że Jonah zostawał na kilka minut po każdej sesji, żeby zapytać o dzieci i o to, jak zorganizowałam program.
Pewnego wieczoru, kiedy wszyscy już wyszli, zatrzymał się w drzwiach mojego biura.
„Czy bierzesz kiedyś dzień wolny?” – zapytał.
Uniosłam brwi.
„Zdefiniuj ‘dzień’”.
Uśmiechnął się krzywo.
„Szczerze”.
Podrapał się po karku i wyglądał na niemal zdenerwowanego.
„Kilka przecznic stąd jest kawiarnia, która nie jest taka zła” – powiedział. „Idę tam. Czy mógłby pan rzucić okiem na mój wybór kaw?
To było tak bezosobowe zaproszenie, że bez zastanowienia się zgodziłam.
Kawiarnia była mała, z kilkoma krzesłami i tablicą z menu. Nikogo tam nie obchodziło, kim jestem. Podobało mi się to.
Usiedliśmy przy stoliku w rogu. Opowiedział mi o swoim dzieciństwie w miasteczku mniejszym niż Cedar Falls, o tym, jak został obrońcą z urzędu, bo nie mógł znieść widoku przytłoczonych dzieci, o tym, jak się wypalił i przeszedł do rady miasta, żeby móc wprowadzać zmiany, zanim coś pójdzie nie tak, a nie później.
Opowiedziałam mu fragmenty mojej historii, którymi nie planowałam się dzielić.
Nie o wielkich momentach viralowych. Nie o zaufaniu ani o gali.
O drobiazgach.
Jak zapach mokrej tektury wciąż ściskał mi żołądek. Jak nie mogłam zasnąć bez sprawdzenia, czy wszystkie drzwi w domu są zamknięte. Jak czasami budziłam się pewna, że słyszę dźwięk worka na śmieci przesuwającego się po drewnianej podłodze.
Nie odwrócił wzroku.
Nie powiedział „Przepraszam” tym współczującym tonem, którego ludzie używają, gdy chcą, żebyś przestał mówić.
Po prostu skinął głową.
„Tak” – powiedział cicho. „Zgadza się”.
Po tym zaczęliśmy się spotykać co kilka tygodni. Na początku pod pretekstem pracy – sprawdzanie pozwoleń, inspekcja terenu, omawianie przepisów przeciwpożarowych.
W piątek nagle pojawił się w drzwiach mojego biura z dwiema wizytówkami w dłoni.
„Bez paniki” – powiedział szybko. „Nie są na galę”.
Zaśmiałam się.
„A do czego w takim razie służą?”
„Baseball w niższej lidze” – powiedział. „We Florence. Kiepskie hot dogi. Przeciętne rzucanie. Świetna wymówka, żeby posiedzieć na słońcu i pokrzyczeć na nieznajomych w mundurach. Pomyślałem, że dzieciakom się to spodoba. Pomyślałem, że docenisz to, że nie będziesz musiał czytać wniosku o dotację w piątkowy wieczór”.
Przywieźliśmy dwudziestu naszych pensjonariuszy, dwóch pracowników socjalnych i krem z filtrem przeciwsłonecznym w ilości wystarczającej do wykąpania słonia. Dzieciaki krzyczały, aż ochrypły. Levi złapał piłkę faul gołymi rękami i przez dwadzieścia minut cieszył się oklaskami.
Gdzieś w piątej rundzie zerknąłem i zobaczyłem, że Jonah patrzy bardziej na dzieci niż na mecz.
Miał to spojrzenie – takie, jakie ludzie mają, gdy widzą coś jednocześnie kruchego i groźnego.
„Gapisz się” – powiedziałem.
„Robią dużo hałasu”.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
