W marcu złożyliśmy oferty na dwie kolejne nieruchomości: dawny dom opieki w Springfield i opuszczone liceum w Youngstown. Obie nieruchomości wiązały się z własnymi wyzwaniami: przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego, azbestem w ścianach i obawami sąsiadów o „te dzieci”, które miały się tam wprowadzić.
Każde spotkanie przypominało tę samą rozmowę, tyle że w innej odsłonie.
„Popieramy to, co robicie” – mówili ludzie z wymuszonym uśmiechem. „Ale czy jesteście pewni, że to właściwa okolica?”
Tłumaczenie: Teoretycznie wierzymy w pomoc bezdomnej młodzieży. W praktyce jednak chcemy, żeby pozostali niewidoczni.
Po pierwszym miesiącu przestałem nosić obcasy na te spotkania. Kozaki były lepsze. Przypominały mi o moich korzeniach.
Levi stał się moim nieoficjalnym tłumaczem, tym, który tłumaczył moje dosadne uwagi na słowa zrozumiałe dla zarządów i komisji.
„Wiesz, co ona próbuje powiedzieć?” Mówił im: „Że dzieci już śpią pod waszymi mostami i na przystankach autobusowych. My im tylko oferujemy łóżko, pracę domową i godzinę policyjną. Nie sprawiamy żadnych kłopotów. Po prostu przyznajemy, że istnieją”.
Miał dar rozładowywania napięcia w pokoju bez ukrywania prawdy. Obserwowanie go przy pracy było jak obserwowanie kogoś, kto na nowo uczy się języka, za który kiedyś został ukarany.
W chwilach spokoju, w małym biurze, które dzieliliśmy na trzecim piętrze magazynu, przerzucał z ręki do ręki piłeczkę antystresową i wpatrywał się we mnie znad stosów formularzy rekrutacyjnych.
„Czy zastanawiałaś się kiedyś, co byś zrobiła, gdyby ten samolot nigdy nie wylądował?” – zapytał kiedyś.
„Prawdopodobnie nie żyje” – odpowiedziałam bez mrugnięcia okiem.
Skinął głową.
„To samo”.
Nie rozpamiętywaliśmy tego. Nie mieliśmy czasu.
Ale te rozmowy wisiały jak cień nad wszystkim, co robiliśmy. Niewypowiedziane przypomnienie: nic z tego nie było pewne. Każdy z nas mógł być dzieckiem, którego nikt nie odnalazł na czas.
Jeśli słuchasz tak długo, możesz się zastanawiać, kim jest Michaela.
Czy kiedykolwiek wyszła z więzienia.
Czy ja kiedykolwiek złagodniałam.
Krótka odpowiedź brzmi: tak.
Dłuższa odpowiedź brzmi: nie w sposób, jakiego można się spodziewać po filmach Hallmark.
Prawie trzy lata po skazaniu do centrali dotarł list zaadresowany drżącym pismem do „Pani Riley Sullivan – albo do osoby, która otworzy to pierwsza”.
To Destiny rzuciła go na moje biurko. Uniosła brwi, widząc adres zwrotny.
„Marysville” – powiedziała. „To więzienie dla kobiet, prawda?”
„Tak” – powiedziałam cicho. „Zgadza się”.
Nie otworzyłam go od razu.
Włożyłam go pod stos wniosków o granty, przejrzałam trzy budżety, podpisałam dwa zamówienia i wzięłam udział w zebraniu personelu.
Koperta leżała tam, pulsując w kąciku mojego oka.
Kiedy wieczorem w budynku w końcu zapadła cisza, zamknęłam drzwi do biura, usiadłam i otworzyłam ją nożykiem do listów.
List w środku miał trzy strony. Pierwsze dwie były chaotyczne: przeprosiny przeplatane wymówkami, narzekania na jedzenie, opowieści o współwięźniach.
O mało nie przestałam czytać.
Na trzeciej stronie pismo się zmieniło. Wolniej. Staranniej.
Jeśli nadal to czytasz, napisano, prawdopodobnie wiesz, kim jestem. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić, więc po prostu to powiem. Jestem zmęczona. Mam dość ciągłego gniewania się. Mam dość bycia problemem wszystkich. Poznałam tu terapeutkę, która powiedziała mi, że nie muszę być tym, kim mnie wychowano.
Nie wiem, kim jestem, chyba że jestem ulubienicą twojego ojca i twoim wrogiem.
Nie oczekuję, że odpiszesz. Na twoim miejscu bym tego nie zrobiła. Ale chcę, żebyś wiedziała jedno: sześć razy oglądałam w więziennej telewizji to nagranie z tobą i tym dzieckiem – twoim synem – na gali. Udawałam, że się śmieję. Ale później płakałam w celi.
Zrobiłaś z bólem coś, czego ja nigdy nie potrafiłabym zrobić. Nie wybaczam ci tego, że nas zostawiłaś. Nie wybaczam tacie niczego. Nie wybaczam też sobie.
Jeszcze nie.
Ale próbuję.
Jeśli ten list ci nic nie da, trudno. Musiałam to z siebie wyrzucić.
—Michaela
Moim pierwszym odruchem było zgniecenie go w kulkę.
Przez lata jej syczące obelgi rozbrzmiewały mi w głowie: błąd, pasożyt, ciężar.
Potem pomyślałem o sobie jako o szesnastolatce, drżącej i samotnej pod zjeżdżalnią w Goodale Park. Świat uznał, że jest jednorazowa. Tylko jedna osoba – która nigdy mnie nie spotkała – nie chciała się z tym pogodzić.
Odłożyłem list i długo wpatrywałem się w sufit.
Nie sięgnąłem po długopis.
Zamiast tego, następnego dnia zadzwoniłem do Lynn, mojej terapeutki, i przeczytałem jej…
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
