„Dam ci 100 milionów dolarów, jeśli naprawisz mi samochód”. Miliarder śmiał się, aż biedna czarnoskóra dziewczyna go zaskoczyła. Biały miliarder w jasnoniebieskim garniturze zaśmiał się i wskazał: „Dam ci 100 milionów dolarów, jeśli naprawisz mi samochód”. Biedna czarnoskóra dziewczyna w podartych, brudnych ubraniach wdrapała się na stołek pod otwartą maską. Cicha, przestraszona, drżąca.
Lekko szarpnął, silnik zamruczał. Bez uśmiechu, tylko strach. Wtedy jego przyjaciel opublikował nagranie w internecie i obcy zaczęli ją gonić. Czy uratuje swój wizerunek, czy jej życie? Dajcie znać w komentarzach, zanim zaczniemy. Która godzina i skąd patrzycie? Zaczynajmy. Czarny luksusowy samochód podjechał do krawężnika, szarpnął raz i zatrzymał się. Deska rozdzielcza zamigotała.
Silnik wydał cichy dźwięk kliknięcia, jakby zawstydzony. Damian Caldwell, biały mężczyzna po trzydziestce, ubrany w jasnoniebieski garnitur i białą koszulę, stał obok niego, wymuszając uśmiech. Trzech mężczyzn w ciemnych garniturach stało za nim, śmiejąc się chórem. „Idealnie” – powiedział Damian. „Potrzebowałem tego na dziś”. Miles, jeden z mężczyzn w ciemnym garniturze, już trzymał telefon w górze.
Dowiedz się więcej
Samochód
Samochód
Dealerzy samochodowi w pobliżu
„Powiedz to jeszcze raz” – zażartował. Udawaj, że nie jesteś zły. Damian spróbował przekręcić kluczyk. Klik. Nic. Za nimi zatrąbiły klaksony. Drobna czarnoskóra dziewczynka w brudnych, podartych, za dużych beżowo-szarych ubraniach szła chodnikiem ze spuszczoną głową. Rozczochrane, naturalne włosy, chude ramiona. Ściskała ciasno do piersi tanią plastikową torbę, jakby trzymała w niej całe swoje życie.
Damian wskazał na nią. „Hej, chodź tu”. Dziewczyna zamarła. Nie dlatego, że chciała uwagi, ale dlatego, że wiedziała, że uwaga jest niebezpieczna. „Nic przy sobie nie mam” – mruknęła, wpatrując się w ziemię. Carter, kolejny mężczyzna w ciemnym garniturze, odsunął się i zagrodził jej drogę, nie dotykając jej. „Nikt nie powiedział, że ukradłeś” – powiedział z uśmiechem. „Jeszcze nie”.
Immani przełknęła ślinę. „Proszę, już idę”. Damian roześmiał się głośno, tak żeby wszyscy w pobliżu mogli usłyszeć. „Spokojnie. Robimy dziś coś dobrego dla organizacji charytatywnej”. Spojrzał na swoich przyjaciół. „Słuchajcie. Dam wam 100 milionów dolarów, jeśli naprawicie mi samochód”. Wszyscy troje wybuchnęli śmiechem. Podniesiono telefony. Jeden z nich zagwizdał, jakby to był cyrkowy numer. Wyraz twarzy Immani pozostał niezmieniony.
Ten numer nic nie znaczył. To był tylko sposób, żeby poczuła się mała. „Nie mogę” – powiedziała. Miles pochylił się, jego aparat był o centymetry od niej. „Powiedz to głośniej. Nie mogę. To takie urocze”. Ammani cofnęła się. Carter podniósł głos przed chodnikiem. „Uważaj, dziecko. Jeśli dotkniesz tego roweru i coś zniknie, zgadnij, na kogo policja najpierw spojrzy?” Kilku nieznajomych zwolniło. Przewrócili oczami.
Utworzyło się koło. To takie koło, które nie pomaga. Po prostu w nim tkwisz. Oddech Anmani przyspieszył. Jeden telefon, jedna scena. Pracownicy schroniska zadający pytania, płacząca matka, jej młodszy brat odesłany za sprawianie kłopotów. Wyobraziła to sobie. Damen przechylił głowę i uśmiechnął się, jakby był rozsądny.
Więc uciekaj. Ale wiesz, jak to będzie wyglądać na nagraniu? Ten brudny złodziejaszek został złapany i uciekł. Ręce Immi drżały. Nienawidziła tego, że mogli decydować o całym jej życiu na podstawie wyglądu. Przełknęła ślinę, a potem odezwała się głosem, który wciąż brzmiał dziecinnie, ale stanowczo. „Jeśli spojrzę” – powiedziała – „będziesz cicho”. Mężczyźni mrugnęli. Damian zaśmiał się krótko.
Przepraszam. Żadnych żartów” – powiedziała Ammani. „Żadnych nazwisk, żadnego telefonu w twarz.” Jeśli będziesz gadać, nie dotknę tego”. Miles uśmiechnął się szeroko. „Za kogo ona się uważa?” Immani stała nieruchomo, czekając, jakby czekanie było bezpieczniejsze niż błaganie. Damian spojrzał na gapiów. Chciał wykorzystać tę chwilę. Uniósł obie ręce. „Dobra, minuta. Napraw to. 100 milionów”. Jedź.”
Dowiedz się więcej
Samochód
Dealerzy samochodowi w pobliżu
Samochód
Miles nie odłożył słuchawki. Po prostu przestał się śmiać. Ammani podeszła do otwartej maski. Przy zderzaku stał mały drewniany stołek. Przysunęła go bliżej nogą i wdrapała się na niego, bo była za niska. Jej brudny rękaw otarł się o czysty metal.
Cofnęła się, jakby spodziewała się, że ktoś krzyknie: „Nie dotykaj tego!”. Nie majstrowała jak mechanik. Nie udawała. Robiła to, co znała. Proste rzeczy, których uczysz się, zamiatając podłogę w małym garażu i słuchając, bo nikt nie pozwala ci zadawać pytań. Pochyliła się i nasłuchiwała. Damian przekręcił kluczyk. Cichy trzask, cichy szum, nie do końca zepsuty, ale po prostu nie miał pełnej mocy. Jej wzrok odnalazł akumulator.
Gruby kabel, luźny zacisk, tak luźny, że się chwiał.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
