Spojrzenie Ashley spotkało się ze mną ponad oświetlonym świecami stolikiem, a ja obserwowałam, jak kalkuluje. Ile wiedziałam? Ile podejrzewałam? Ile mogła sobie pozwolić przyznać?
„Spędzam dużo czasu na świeżym powietrzu” – powiedziała ostrożnie. „Jest coś w naturze, co mnie pociąga. To, jak światło zmienia się w ciągu dnia. To, jak woda przepływa przez krajobraz”.
„Miller’s Creek jest szczególnie piękny latem” – powiedziałam, obserwując jej twarz.
Tym razem reakcja nie była na tyle szybka, by ją ukryć. Widelec Ashley zatrzymał się w połowie drogi do jej ust, a David spojrzał na nas oboje zdezorientowany, jakby przegapił część rozmowy.
„Przepraszam” – powiedziała Ashley napiętym głosem.
„Twój obraz” – powiedziałam spokojnie. „To Miller’s Creek, prawda? Ten stary dąb. To zakole, gdzie nurt zwalnia. Zabierałam tam Davida, kiedy był mały. Pamiętasz, kochanie?” Uwielbiałaś łowić małe rybki przy tym powalonym pniu.
David rozpromienił się na samo wspomnienie. „O mój Boże, tak. Spędzaliśmy tam godziny. Ashley, nie mogę uwierzyć, że namalowałaś nasze stare łowisko. Kiedy w ogóle je widziałaś?”
Ashley odłożyła widelec z precyzją i rozmysłem. „Odwiedzam wiele różnych miejsc w poszukiwaniu inspiracji. Czasami fotografuję miejsca, a później pracuję z pamięci”.
„To fascynujące” – powiedziałam, pochylając się z entuzjazmem, jak ktoś autentycznie zainteresowany. „Bo mogłabym przysiąc, że widziałam stare zdjęcia tego samego miejsca w mojej piwnicy, sprzed powodzi. Ten sam kąt, to samo oświetlenie. Co za zbieg okoliczności, że oboje chcieliśmy uchwycić to w ten sam sposób”.
Cisza trwała wystarczająco długo, żeby David to zauważył. Spojrzał na mnie i na Ashley, coraz bardziej zdezorientowany.
„Jaka powódź?” – zapytał. „Margaret, o czym ty mówisz?”
„Powódź w piwnicy dwa lata temu” – powiedziałam. „Pamiętasz, jak pękła ta rura i zniszczyła wszystkie moje stare przybory do rysowania i malowania? Pete Morrison zajął się porządkami”.
Ashley zamarła kompletnie, jej profesjonalna opanowanie skrywała się w zbroi. „David mówił mi, że kiedyś malowałaś. Jaka szkoda, że twoje prace tak giną”.
„Ale nie wszystko stracone” – powiedziałam radośnie. „Kuzyn Pete’a, Danny, pomógł w porządkach, a jego dziewczyna uratowała kilka prac. Pomyślała, że może uda jej się je odrestaurować. Czyż to nie cudowne? Miło wiedzieć, że moje stare prace znalazły kogoś, kto je doceni”.
David zmarszczył brwi, a elementy układanki w jego inżynierskim umyśle zaczęły składać się w całość. „Ashley… twoje panieńskie nazwisko brzmiało Morrison. Czy Danny jest twoim kuzynem?”
Kelner wybrał ten właśnie moment, by pojawić się z naszym winem, dając Ashley czas na sformułowanie odpowiedzi. Kiedy odszedł, jej uśmiech był idealnie wymierzony: przepraszający, ale nie winny.
„Powinnam była ci powiedzieć wcześniej” – powiedziała. „Tak, Danny jest moim kuzynem. Kiedy powiedział mi o zniszczonych przez wodę obrazach, zaproponowałem, że je obejrzę. Większość była nie do naprawienia, ale kilka miało potencjał. Zgłębiałem techniki renowacji”.
„Więc odrestaurowałeś obrazy Margaret?” zapytał David, wyraźnie zadowolony z tej rodzinnej więzi, którą najwyraźniej przeoczył.
„Starałem się uratować, co mogłem” – powiedziała Ashley. „Ale renowacja może być transformująca. Czasami powstaje coś zupełnie innego niż oryginał”.
Pokiwałem głową z namysłem. „Innego pod jakim względem?”
„Cóż” – powiedziała Ashley spokojnym głosem – „zalane obrazy często zasłaniają oryginalne sygnatury, uniemożliwiając identyfikację autora. A czasami prace renowacyjne są tak rozległe, że stają się efektem współpracy między autorem a konserwatorem”. Dzieło sztuki staje się wtedy czymś nowym.
Była w tym dobra – musiałam to przyznać. Nie tylko w kłamaniu, ale także w wymyślaniu kłamstw, które brzmiały wiarygodnie dla kogoś, kto nic o tym nie wiedział. David skinął głową na znak zgody, wyraźnie pod wrażeniem artystycznej wiedzy i hojności żony.
„To wspaniale, Ashley”.
„Więc stare obrazy Margaret w jakiś sposób zainspirowały twoją nową twórczość” – powiedziała, patrząc mi prosto w oczy. „Czasami przeszłość stanowi fundament dla przyszłej twórczości”.
Uśmiechnęłam się i uniosłam kieliszek wina. „Za przyszłą twórczość, zbudowaną na solidnym fundamencie”.
Wypiłyśmy, a dłoń Ashley była tak stanowcza jak szkło, ale dostrzegłam w jej oczach przesłanie, wyraźne jak namalowane słowa: Wiem, że wiesz i nie boję się.
Resztę kolacji upłynęły na powierzchownych uprzejmościach i entuzjastycznej rozmowie Davida o obiecującej karierze Ashley. Została wybrana do grupy
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
