Mój syn przyjechał do mojej bazy. Miał oszpeconą twarz, złamaną szczękę. „Tato, rodzina mojej macochy to zrobiła”. Siedemnaście osób pobiło go w Wigilię. Moja była żona to nagrała. Szkolę jednostki specjalne w zabijaniu. Zapytałem moją obecną klasę: „Kto chce dodatkowe punkty?”. Trzydzieści dwie ręce podniosły się w górę. Podałem im adresy. „Pamiętajcie: bez litości…”. W ciągu dziesięciu dni cała siedemnastka zniknęła. Moja była żona zgłosiła się do szpitala psychiatrycznego. Jej ojciec, szeryf, zadzwonił: „Wiem, że to zrobiłeś…”. Powiedziałem tylko: „Udowodnij to, bekso…”.

Oficjalnie są zaginieni. Nieoficjalnie odsiadują wyroki dożywocia w miejscach o wiele gorszych niż jakiekolwiek więzienie.

Rozdział 6: Następstwa
Jake Sutton całkowicie wyzdrowiał. Wrócił do Uniwersytetu Karoliny Północnej w lutym. Nigdy nie pytał ojca o szczegóły.

Ciepłego kwietniowego wieczoru Chester Dolan zadzwonił do Victora z więzienia.

„Wiem, że to zrobiłeś” – powiedział Chester. „Twoi uczniowie. Twój plan”.

„Udowodnij to” – odpowiedział Victor.

„Nie mogę. W tym tkwi piękno. Czemu nas po prostu nie zabiłeś?”

„Bo śmierć byłaby zbyt łatwa. Musiałeś zrozumieć, jak to jest być bezradnym. Widzieć cierpienie swojej rodziny. To właśnie zrobiłeś Jake’owi. To samo zrobiłeś mnie”.

„Jesteś potworem”.

„Nie, szeryfie. Jestem ojcem. To różnica”.

Trzy miesiące później Chester Dolan został znaleziony martwy w swojej celi. Samobójstwo przez powieszenie. Przynajmniej tak napisano w raporcie.

Jake ukończył studia w maju. Victor siedział na widowni i obserwował, jak jego syn odbiera dyplom. Po ceremonii objęli się.

„Dziękuję, tato” – wyszeptał Jake. „Za wszystko”.

Victor cofnął się. „Nigdy nie musisz mi dziękować za to, że cię chroniłem. Tak robią ojcowie”.

„Wiem, ile to kosztowało. Nie znam szczegółów i nie muszę ich znać. Ale znam”.

„Więc wiesz, dlaczego nigdy nie możemy o tym rozmawiać”.

„To już koniec, prawda?”

Victor uśmiechnął się. „To koniec”.

Wyszli na zewnątrz, na słońce.

Victor Sutton wrócił do Fort Bragg. Jego reputacja rosła. Jego uczniowie byli najlepiej wyszkolonymi i najbardziej lojalnymi żołnierzami. Zrobiliby wszystko dla pułkownika.

Czasami, późną nocą, Victor myślał o siedemnastu osobach, które znęcały się nad jego synem. Zastanawiał się, czy nie posunął się za daleko. Potem przypomniał sobie twarz Jake’a w szpitalu. Przypomniał sobie śmiech Rebekki.

A Victor spałby spokojnie. Bo niektórzy ludzie zasługują na to, co ich spotyka. A niektórzy ojcowie podpaliliby cały świat, żeby chronić swoje dzieci.

Victor Sutton był jednym i drugim.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.